يه چيزِ راحت

دو هفت، مهر / سه هشت هفت

2008-10-18T13:50:00.004+03:30

انسان های باهوش به گذشته هم فکر می کنند، به گذشته ی فرد هم فکر می کنند، این فرضیه جغرافیایی - اجتماعی ست.
مثال: من برایم مهم نیست که چند نفر عاشق خواهرم باشند
مثال: من برایم مهم نیست اگر عاشق خواهر دوستم شوم
مثال: من برایم عشق در لحظه مهم هست، هر که بادا بادا

غروب که برگشیم خواهر دوستم عاشق دوست دیگرم بود و خواهر من
عاشق هیچ کدام نبود و دوستم عاشق خواهرم بود و دوست دیگرم عاشق
خواهر دبگرم بود و خواهر او که پهلوی من نشسته بود دیگر سوگند یاد کرده
بود که عاشق نشود، اما می نمایاند که دلش می خواهد دوست دیگرم عاشقش
شود او که پهلوی من نشسته بود و اکنون در برگشتن باز پهلوی من بود، خاموش
بود، همچنان خاموش بود و تنها کسی بود که نگفته بود و ندانسته بودند عاشق
کیست و من اکنون عاشق او شده بودم و هیچ یک از ما بیش از سیزده سال
نداشت.

ابراهیم گلستان
[عشق سال های سبز]

چه کسی باور کرد ( اندکی الهام گرفته به تقلید از حمید مصدق) ؟

دو شش، مهر / سه هشت هفت

2008-10-17T13:28:00.005+03:30

وودی آلن _منهتن_، داستان پیچیده ای ندارد همچنان مثل همیشه به مقوله ی ازدواج و اجتماع و عشق و این ها می پردازد با طرداری از برگمان و نیچه، یا هر چیزی، فیلم دوست داشتنی و خوش ساختیست، وودی آلن هم که روانی می کند روانی بودنش.
می گویند که حاتمی کیا بغض کرده است از نامردی هایمان اما داستان جواد خیابانی ست و انتقاد هایی که به جای کمی گوش دادن سریع مثل رئیس جمهور عزیزمان! نامه های محمد وار می نویسند، رسالت مقوله ی (یک صدای ناشایست از یک جای ناشایست منتسب به کارگاه گوارشی انسان) کوچکی نیست، محمد، بودا، زرتشت، علی، و چند نفر دیگر از این بزرگان بودند، که ما افتخارمان محمد است و علی وبعداً زرتشت، حالا شما از اخلاقیات پایمال شده بگویدد، حالا حاتمی کیای _برج مینو_ بیاد ا نیش و نوش بگه، خُب توقع داشت سکوت کنند! مردم ما اصولاً انسان های بی معرفتی نیستند اما زور گو هم نمی توانند باشند، چند وقت پیش یکی از دختر های اقوام که اول دبستان است، پدر و مادرش گلایه کردند که مشق نمی نویسد، گفتم چرا نمی نویسی آیلار؟ گفت:
- من می نویسم دو خط می نویسم یعنی بلدم دیگه نمی خواد دو صفحه بنویسم.
در سطح خودش که چه عرض شود در سطح انفجار بود حرفش، اگر ربطش را به موضوع کیارستمی فهمیدید وودی آلن را هم می فهمید که در عین سادگی... اگر وودی آلن را فهمیدید دیگر خیلی از جایزه بران بین المللی را که سانسور ایران را راهی برای جایزه بردن می دانند، نخواهید پذیرفت و شاید سینما حقیقت مستند گرایی گامی برای جهانی شدن ایران باشد، مستند هایی از سفر های اُستانی رئیس جمهور کارآمد و عزیزمان!!! یا سخنرانی های مصلحت آمیز کسی که هیچ گاه نظامی نبوده و مصلحت نظام را ...
فروغ گفت: و نا امیدی شان آن قدر کوچک است / که در ازدحام میخانه ها گم می شود (اگه درست راوی بوده باشم)

دو پنج، مهر / سه هشت هفت

2008-10-16T21:39:00.002+03:30

من دستشویی بودم یک میس کال
sms: chera javab nemidi
...
(sms: kheili khoub boud merci (didi oumad

رفتم سر کوچه سیگار کشیدم، کمی هم آفتاب گرفتم تا فرق گرمای آدم با طبیعت را از یاد نبرم

دو چار، مهر / سه هشت هفت

2008-10-15T16:50:00.008+03:30

و اما رضا ناجی این مردِ بی مورد، _آواز گنجشک ها_ را بالا کشید در عین بی قصه گی و شبه تئاتر گون بودنَ ش، او هم مثل بزرگان سینمای وطنی و هم جهانی بازیگری را از نگاهش آغاز می کند، که پشت صحنه ی این را بسیار دوست خواهم داشت، اما نداده اند که ببند خُب، در _باغ کندلوس_ هم با آمدنش دم مسیحایی به مرده داستانی که فقط کارگردان عزیزش البته برای عزیزانش! ایرج کریمی را می گویم دوست داشته اند، گاهی دیالوگ داشت ولی برای گفتن این حرف ها بهتر است بره تو چل چراغ (مجله ای هفته گی؛ همین!) بگه، و البته خدا بیامرزد پدر این مردی که می توان با خنده اش گریه کرد و با گریه اش خنده، در ممالک در حال توسعه (فقط ایران) همه چیز سر جای خودش هست! مثلاً آقای فالنی به آقای فلونی خورده می گیرد که تو از سپاه اومدی شدی رئیس جمهور مدرک جعلی رو می کندد وزرایت، اما این ها هیچ چرا همه سپاهی هستند، بعد آقای فلونی با خنده ای آرام، و خونسردی که آدم را یاد خیلی چیز ها می اندازد می گوید، خیلی شمرده، ما می دانیم شما اگر بودید، تمام وزرا معلم ریاضی می شدند!
ما که نفهمیدیم چه شد اما، این ها باید بروند از بازیگران توانای ما یاد بگیرند که در عرصه های بین المملی ارزش ها را حفظ می کنند و ... در المپیک هم به مغازه های فحشا فروشی نمی روند تا از کمر درد مقام جای شکرش باقیِ یکی مانده به آخر را بیاورند.
و اما حامد بهداد کلیشه شد، محمد رضا گلزلر که مادر و خواهر کلیشه را به هم ربط داده، محمد رضا فروتن می خواهد متفاوت بازی ند اما، ای کاش به جای صدایش بیشتر از حرکت و اُفتُ خیز بازی استفاده می کرد، و من یکی از آشنا ها که به کلاس بازیگری چیز می رفت: نیوشا ضیغمی گفتم که این کار تو جوابیه ای از فقروز خان کریمی را کم داشت تا مورد عنایت قرارت دهد، آخه خود ایشون چند وقته که اومدن که بخوان کلاس بازیگری قرار بدن، (آرام می گویم) بهتر نیست برود کمی ورزش کند؟
و من اما دل تنگی هایم را بگویم، اول برای بازیِ مشابهی اما متفاوتی از هدیه تهرانی مثلاً مثل _کاغذ بی خط_ یا _جایی برای زندگی_ و یا عزیز دلم _چارشنبه سوری_ رویا نونهالی هم خیلی خوب بود که فرهیخته گی بازی در فیلمی مثل _زندان زنان_ از منیژه حکمت عزیز که سه _سه زن_ را هم با تمام بی مهری های ارشادی های از درون و عقده ها مشکل، بی مرحله ای از خود باوری متعدانه در برابر جامعه بسازد، و بازی دیگر نونهالی در _ماهیها عاشق می شوند_ و دلم برای محمد رضا گلزار در _بوتیک_ هم تنگ شده، یا پارسا پیروز فرِ _مهمان مامان_ و در آخر اوج دل تنگی ام را بگویم برای اُستد عزیزم مهدی اخوان ثالث که می فرمود:
خوشا با خود نشتن - نرم نرمک اشکی افشاندن - زدن پیمانه ای دور از گرانان - هر شبی کنج شبستانی

sms: man mitarsam biyam ( hala miyad ya na? )

دو سه، مهر / سه هشت هفت

2008-10-14T11:00:00.004+03:30

آواز گنجشك ها ديده شد، سمبوليسم و كليپ وار بود، چه چيدمان موزاييك ها و سنگ ها پهلوي در، چه آن در آبي رنگ، چه موتور سواري ها، كه البته به جد خواهم گفت، فيلمي از قبل برنامه دار براي رفتن به فرنگ و گرفتن جايزه كه اگر مدير برلين زنگ زده، چه فرهيخته ي شرق نشناسي بود كه نفهميد جنس بازي ها كشانده نشده و همه تقريباً خودشان هستند يك مستند وار بوده است شايد نيز!

در هر حال از دعوت حاتمي كيا بهتر بود، كه نامردي ست بخواهيم حتي دعوت حاتمي كيا را با نسكافه ي داغ داغ مقايسه كنيم كه از كارگردانش انتظاري نبود و بنا به دلايلي فايمكي از خسرو جان شكيبايي هم. ( يك پاورقي ميان صفحه اي: برادر حاتمي كيا اگر اينجا فرنگستان بود راحت تر مي شد بهتان فحش داد براي به گند كشاندن نگاتيوهاي مادر مرده)
مرد باراني داستين هافمن را ديدم باز تازگي ها و دوستش داشتم نه اندازه ي فبل، شايد چون سينماي ايران پيشرفت كرده و پول شمردن " قدرت " در _اينجا چراغي روشن است_ بيشتر مرا رواني كرد! كه البته نه من مخالف مجيدي هستم و نه منتقد حاتمي كيا و نه علاقه اي به شنيدن حرف هاي جيراني دارم و نه كمال تبريزي را مي فهمم، چون اصولاً نمي شود انتظاري داشت پشت صحنه ي _يك تكه نان_ را كه ديدم بيشتر متقاعد شدم كه فيلم واقعاً فيلم هست حال كيانيان هر چيز كه دوست دارد راجع به بازيگري بگويد اين شلخته حرف زدن من هم مزه اي مي دهد اما.
ميركريمي آدم خنگي نيست نمي دانم چرا ياد مستور ادبيات داستاني مي اُفتم والبته اين نشان بزرگي مستور نيست چون من اول مستور را خواندم بعد ميركريمي را ديدم، و چه قدر دلم براي يك فيلم ديگر نه مثل _ چند تار مو _ كه مثل _شبهاي روشن (شبهاي سپيد)_ تنگ شدم و من چه قدر _ چارشنبه سوري_ را دوست دارم و اصغر فرهاي و ماني حقيقي و _آفسايد_ و _شهر زيبا_ اُه اُه داشت يادم كه نمي رفت از قصد خواستم اين گونه با هيجان يخ نكنم! بگويم _نفس عميق_ از پرويز شهبازي، كه من فرزاد موتمن و سعيد عقيقي را هم مي شناسم و نگفتنم براي همين مرض داشتنم بود!

و خدا علي حاتمي و _مادر_َ ش را بيامرزد.
* از كيارستمي چيزي نگفتم چون نه آن قدر ديدمش نه آن قدر علاقه اي به حرف زدن راجع به او ندارم وتا جايي كه شود از او چيزي نمي گيوم كه مثل علي پروين فوتبال است البته با كمي تخفيف.
و از مخلباف هم (صداي بادگلو كه دوست ندارم اما استفراغ به خاطره خاطره هايم)

اولين ما رفتنم مبارك!